Gelovigen, wier enige doel in dit leven is Allahs welgevallen, Zijn barmhartigheid en het Paradijs te verwerven, en die zich met hun hele hart aan Allah overgeven, zullen hun hele leven omwille van Hem leiden. Zoals verwoord in "Zeg: 'Mijn gebed en mijn offerriten, mijn leven en mijn sterven zijn alleen voor Allah, de Heer der werelden.'" (Soerah al-An'am, 162), streven zij ernaar in alles wat zij doen en in elke situatie Allahs welgevallen te verwerven. Zij zetten alles wat zij bezitten in voor hun streven om dit doel te verwezenlijken. Mensen die alle eigenschappen van Allah erkennen, die voortdurend getuige zijn van Zijn macht, grootheid, barmhartigheid, liefde en mededogen, en die op elk moment de liefde van Allah voelen: hun liefde is met geen enkele andere soort liefde te vergelijken. Allah beschrijft deze liefde als een "grotere" liefde, terwijl Hij de verwrongen liefde van de afgodendienaars als volgt beschrijft:
Sommige mensen stellen gelijken naast Allah en hebben hen lief zoals zij Allah zouden moeten liefhebben. Maar zij die geloven, hebben een grotere liefde voor Allah.
Zoals in het bovenstaande vers wordt vermeld, kennen sommige mensen Allah deelgenoten toe en hebben zij andere schepselen lief met de liefde die zij alleen aan Hem zouden moeten geven (Allah is daar zeker verre boven verheven). De gelovigen daarentegen weten dat geen enkel mens en geen enkel deel van de schepping een eigen, aangeboren kracht of schoonheid bezit, want het is Allah die hen allen uit het niets heeft geschapen.
Geen enkel levend wezen kan zijn eigen schoonheid ontwerpen of tot stand brengen. De schoonheid van iemands gezicht of het lieve karakter van een dier, hun levensduur en het tijdstip van hun dood, evenals al het andere wat hen betreft, is door Allah geschapen, en alle schoonheid bestaat alleen door Zijn gebod. De gelovigen zullen de schoonheid zoals die zich weerspiegelt in mensen, dieren en de natuur dan ook liefhebben in het besef van dit feit. Zo is de liefde van een gelovige rechtstreeks en uitsluitend gericht op Allah, die al deze dingen schenkt en die alle dingen bezit.
Ook onze Profeet herinnerde ons eraan dat de liefde die wij voor elkaar voelen, omwille van Allah moet zijn:
De beste daad is liefhebben omwille van Allah en haten omwille van Allah. (Sunan Abu Dawud)
Wie liefheeft en haat omwille van Allah, en wie omwille van Hem een vriendschap sluit of vijandschap verklaart, zal daardoor de bescherming van Allah ontvangen. (Sahih Muslim)
Zij die Allah deelgenoten toekennen, menen dat ieder mens zijn of haar eigen schoonheid bezit, en prijzen daarom die schoonheid. Dit is als iemand die een kunsttentoonstelling bezoekt en de schoonheid van de schilderijen toeschrijft aan de kunstwerken zelf, terwijl degene die deze lof verdient de kunstenaar is die de schilderijen heeft gemaakt. Gezien deze waarheid zouden mensen die een mooi uitzicht, een aangenaam geluid of heerlijk eten tegenkomen, onmiddellijk moeten denken aan onze Heer, de Schepper van al deze mooie dingen, en de liefde, het genoegen en de dank die daaruit voortkomen op Hem moeten richten. Wie waarachtig gelooft en Allah daarom geen deelgenoten toekent, heeft een sterke band van liefde met Allah, omdat hij weet dat alles wat hij bezit aan Hem toebehoort.
Allah deelt ons mee dat de Profeet Abraham zijn afgodendienende volk met de volgende woorden waarschuwde:
Hij [Abraham] zei:
"Jullie hebben naast Allah goden aangenomen als tekenen van wederzijdse genegenheid in deze wereld. Maar op de Dag der Opstanding zullen jullie elkaar verloochenen en elkaar vervloeken. Het Vuur zal jullie verblijfplaats zijn. Jullie zullen geen helpers hebben."
Zo zal de "genegenheid" tussen hen die Allah deelgenoten toekennen in het Hiernamaals uiteindelijk omslaan in grote haat. Door Zijn bestaan te vergeten, doen zij elkaar het hele doel van hun leven verliezen. Als antwoord daarop verandert Allah hun afgodische liefde en verbondenheid in het Hiernamaals in eeuwige afkeer en wrok.
De Qoer'aan spreekt over de mensen die wereldse voordelen en de goedkeuring en liefde van anderen stellen boven het verwerven van Zijn welgevallen:
Zeg: "Als jullie vaders of jullie zonen of jullie broeders of jullie vrouwen of jullie stam; welke rijkdom jullie ook hebben verworven; of welke handel jullie ook vrezen dat zal kwijnen; of welk huis jullie ook bevalt, jullie dierbaarder zijn dan Allah en Zijn boodschapper en het streven op Zijn weg, wacht dan tot Allah met Zijn bevel komt. Allah leidt geen mensen die afdwalen."
Zij die geloven, erkennen dat alle wereldse goederen aan Allah toebehoren, en hebben ze daarom lief omdat ze een uiting van Hem zijn. Zo zullen zij bijvoorbeeld de grootste liefde, nabijheid en vriendschap voelen voor andere gelovigen, die de goede moraal tonen waarmee Allah tevreden is. Deze liefde hangt niet af van ras, nationaliteit of enig ander eigenbelang. Evenmin hangt zij af van geld, status, cultuur of zelfs materiële waarde, want dat alles heeft geen werkelijke waarde. Allah beschrijft de liefde tussen de gelovigen als volgt:
Zij die zich al vóór hun komst in de woonplaats [Medina] en in het geloof hadden gevestigd, hebben hen lief die naar hen zijn uitgeweken; zij vinden in hun hart geen behoefte aan wat dezen gegeven is, en zij verkiezen hen boven zichzelf, ook al zijn zij zelf behoeftig. Zij die beschermd zijn tegen de hebzucht van hun eigen ziel, zijn degenen die zullen slagen.
Zoals gezegd zullen gelovigen alle andere gelovigen als hun broeders en zusters aanvaarden. Om het welzijn van de gelovigen te verzekeren, zullen andere gelovigen daarom graag de nodige offers brengen om dit doel te bereiken. Zo'n wederzijdse liefde is alleen mogelijk door geloof en door te leven naar de moraal van de Qoer'aan.
Onze geliefde Profeet benadrukte het belang van zulke liefde en de verheven rang van de gelovigen die een leven van oprechte liefde leiden:
De Profeet zei: "Allah zei: 'Zij die elkaar liefhebben omwille van Mijn glorie, zullen kansels van licht hebben, en de profeten en martelaren zullen wensen dat zij hetzelfde hadden.'" (At-Tirmidhi) Allah schenkt de gelovigen liefde, een zeer belangrijke zegening. Dat zien wij bij de Profeet Johannes, over wie in de Qoer'aan het volgende wordt geopenbaard:
Johannes, houd het Boek met kracht vast. Wij gaven hem wijsheid terwijl hij nog een kind was, en genegenheid en reinheid van Onzentwege; hij had vrees [en respect].
Hier moeten wij nog op één ander belangrijk punt ingaan: wie liefheeft om Allahs goedkeuring te verwerven, moet degene liefhebben die de hoogste morele eigenschappen bezit, Allah het meest nabij is en de hoogste graad van vroomheid heeft. Daarom is onze Profeet voor alle gelovigen de meest beminnelijke en naaste vriend.
Oprechte liefde kan alleen samen met de moraal van de Qoer'aan worden beleefd
Mensen die zich met hun hele hart aan Allah wijden, voelen liefde en opwinding in zich wanneer zij geconfronteerd worden met al het mooie dat Hij heeft geschapen: een bloem, een vlinder, een vogel, een kat of een prachtig landschap. Evenzo zullen mensen die zich aan de moraal van de Qoer'aan houden, of iemand met een gezicht dat aangenaam is om naar te kijken, oprechte verwondering bij hen wekken, omdat zij alles wat zij zien beschouwen als een uiting van Allah. De bruisende liefde die zij voor Allah voelen, zal in hun ziel een natuurlijke genegenheid en liefde doen ontstaan voor alles waarin Zijn eeuwige schoonheid, meesterschap, wijsheid en macht zich openbaren. Alleen zulke mensen ervaren "ware" liefde in geestelijke zin.
De morele waarden van de Qoer'aan vormen de basis van ware liefde, want alleen zij kunnen iemand ertoe brengen een ander diep lief te hebben om zijn of haar moraal, persoonlijkheid en alle persoonlijke eigenschappen. Door zo'n leven te leiden, dat hun Allahs welgevallen oplevert, zullen zij vele beminnelijke, mooie eigenschappen verwerven. In de wetenschap dat "goede daden die blijvend zijn, in de ogen van jullie Heer beter zijn, zowel in beloning als in uiteindelijke uitkomst" (Soerah Maryam, 76), volharden zij in al deze mooie morele eigenschappen. Eigenschappen als trouw, waarachtigheid, respect, liefde, nederigheid, opoffering, eerlijkheid, verdraagzaamheid, vergevingsgezindheid, barmhartigheid, zachtmoedigheid en moed kunnen alleen bestendig zijn door een leven te leiden van ontzag en respect voor Allah en zich te houden aan de morele waarden van de Qoer'aan. Hetzelfde geldt voor liefde. De basis van deze liefde is geloof in en respect voor Allah en het verinnerlijken van de moraal van de Qoer'aan; beide zullen ertoe leiden dat zij anderen omwille van Allah met een sterke en diepe liefde liefhebben. De vriendschappen die daaruit met andere gelovigen ontstaan, zullen in het Hiernamaals tot eeuwige vriendschappen leiden.
Het verheven morele niveau van een oprechte gelovige zal ervoor zorgen dat hij of zij hoog in aanzien staat in Allahs Aanwezigheid en in de ogen van de medegelovigen. Zulke gelovigen zullen alleen Allahs liefde en welgevallen verwachten en hopen. In ruil daarvoor zal Allah ervoor zorgen dat deze gelovigen door Hem en door andere gelovigen worden liefgehad, dat hun een licht en een schoonheid worden geschonken, en dat andere mensen warme gevoelens voor hen zullen hebben.
Misverstanden over de ware aard van liefde
Mensen die de moraal van de Qoer'aan niet volgen, hebben een onjuist begrip van liefde. Hoezeer zij ook geloven dat zij een leven vol liefde en respect jegens anderen leiden, deze omgang berust over het algemeen op ongepaste en misleidende grondslagen.
Hieronder zullen wij enkele daarvan bekijken.
Afgodische liefde tussen een man en een vrouw Voorbeelden van liefde die op afgodisch denken berust, zijn gemakkelijk te vinden in relaties tussen mannen en vrouwen. Sommige mensen richten hun liefde en toewijding op andere mensen, die in wezen zwak zijn, in plaats van op Allah. Soms maken zij een ander mens tot het doel van hun leven, noemen zij diens naam bij elke gelegenheid en proberen zij diens liefde te winnen. Die persoon zal de hele dag het middelpunt van hun aandacht zijn. Of zij denken de hele nacht aan die persoon en kunnen daardoor niet slapen. In plaats van Allahs welgevallen te zoeken, zullen zij zich inspannen om alleen die ene persoon te behagen, zelfs als dat betekent dat zij iets moeten doen wat ingaat tegen de moraal van de Qoer'aan en de grenzen die Allah voor de mensheid heeft vastgesteld. Zij zullen elk offer brengen voor die persoon, maar geen enkele moeite doen om Allahs welgevallen te verwerven. Met andere woorden: zij maken van het voorwerp van hun aandacht een kleine godheid. Daarom beweren sommige romantische gedichten, geschriften of zelfs gesprekken dat de auteur het voorwerp van zijn of haar genegenheid "aanbidt". Zo'n verkeerd begrip van liefde, dat anderen naast Allah stelt, is verboden, want de liefde voor Allah is een veel sterkere en hogere vorm van liefde:
Gedenk Allah zoals jullie je voorvaderen gedachten, of nog meer.
Als iemand iets anders, of het nu een persoon, een ding of een idee is, meer liefheeft dan Allah, vervalt hij of zij tot afgoderij en komt hij dicht bij de Hel. Verrassend genoeg zien veel mensen de waarheid van deze uitspraak niet in en volharden zij daarom in hun afgoderij.
Vanzelfsprekend zijn het liefhebben van andere mensen, het bekommerd zijn om hun welzijn en het liefdevol beschermen van hun gezinnen en verwanten bewonderenswaardige daden en zegeningen die Allah de mensen schenkt. Wanneer zulke liefde gebaseerd is op liefde voor Allah, zorgt zij ervoor dat de mens geluk bereikt in beide werelden. Als zulke liefde niet gebaseerd is op liefde voor Allah, zullen de mensen pijn en kwelling ervaren in beide werelden. Allah deelt ons mee dat deze tweede groep mensen in het Hiernamaals zal proberen zich vrij te kopen van de Hel door elkaar als losprijs aan te bieden:
Een misdadiger zal wensen dat hij zichzelf kon vrijkopen van de bestraffing van die Dag met zijn zonen, zijn vrouw, zijn broer, of zijn familie die hem onderdak bood, of met iedereen op aarde, als hij zichzelf daarmee maar kon redden.
De Dag waarop een mens zal vluchten voor zijn broer, zijn moeder, zijn vader en zijn vrouw en kinderen. Op die Dag zal ieder van hen genoeg zorgen van zichzelf hebben.
Sommige relaties berusten, bewust of onbewust, op eigenbelang. Sommige mensen die opwinding voelen wanneer zij iemand ontmoeten van wie zij voordeel hopen te halen, interpreteren deze opwinding als "liefde". In werkelijkheid is het echter niets meer dan een "gekunsteld verlangen" naar wat die persoon bezit. Zulke liefde hangt in feite vaak af van de mate van rijkdom en status van de "geliefde" persoon. Rijkdom windt mensen op, en zo wordt de meeste opwinding gevoeld voor de rijkste persoon. Zoals hierboven vermeld, is dit soort opwinding niets anders dan gehechtheid aan wereldse belangen. Rijke mensen worden niet in de eerste plaats "bemind" om hun moraal en eigenschappen, en daarom lijken zij altijd veel "vrienden" te hebben, zelfs als zij snel boos, onbeschoft, zelfzuchtig, onredelijk of meedogenloos zijn, altijd op winst uit zijn, onoprecht of zelfs onnadenkend.
Sommige mensen willen samen zijn met hen die hen vermaken: "Iemand die mij aardig vindt, moet mij aan het lachen kunnen maken." Daardoor berust elke nabijheid die ontstaat op een misleid eigenbelang, want genieten van het gezelschap van iemand die je aan het lachen maakt en je gelukkig doet voelen, is niet hetzelfde als die persoon liefhebben. Maar omdat veel mensen de opluchting die zij voelen omdat zij iets hebben gewonnen voor liefde aanzien, beweren zij dat zij heel veel van die persoon houden.
Andere mensen menen dat het omgaan met goede mensen hun aanzien zal vergroten. Daarom kiezen zij "goede" mensen als vrienden, waarbij zij letten op uiterlijke kenmerken zoals lengte en de kleur van ogen en haar. Vaak zien zulke mensen alleen de uiterlijke schoonheid van de ander, niet diens intelligentie, geweten of eigenschappen.
Zij vinden deze aspecten niet belangrijk, omdat zij beweren dat hun liefde hen "verblind" heeft. Deze "liefde" betekent echter: "Ik houd van het aanzien dat de schoonheid van deze persoon mij oplevert." Afgezien van de schoonheid van die persoon betekent zijn of haar geest niets voor hen. Alleen omdat hij of zij mooi is, kunnen vele ongepaste en ongewenste eigenaardigheden, zoals meedogenloosheid, ongevoeligheid of minachting, volledig worden genegeerd.
Een andere belangrijke vorm van eigenbelang is proberen de eigen toekomst veilig te stellen door te trouwen. Veel mensen zijn bang om alleen te leven, niet voor zichzelf te kunnen zorgen of niemand te hebben die voor hen zorgt wanneer zij ziek zijn. Sommige mensen proberen al zulke angsten weg te nemen door te trouwen. Daarom hechten zij zich aan de persoon die in dit opzicht het meest veelbelovend is en praten zij zichzelf aan dat zij "verliefd" zijn geworden.
De rest van hun leven delen zij hun pijn en hun klachten over hun echtgenoot met hun buren en verwanten. Maar wanneer hun gevraagd wordt waarom zij bij die persoon blijven, beweren zij heel veel van hem of haar te houden. De Qoer'aan en zijn waardenstelsel zeggen echter dat liefde niets terug mag verwachten. Mensen zouden andere mensen oprecht moeten liefhebben, wat persoonlijke opoffering inhoudt en niets terug verwacht, want die persoon is een uiting van Allah. Zij zouden nooit achter iemands rug moeten kwaadspreken, maar als gevolg van deze oprechte liefde alleen goed over hen moeten spreken. Zij "verdragen" de ander niet uit plicht, want zij behandelen elkaar met mededogen en barmhartigheid, bedekken elkaars tekortkomingen, proberen elkaar op hun gemak te stellen en beantwoorden elke behoefte zo goed als zij kunnen. Oprechte liefde, vriendschap en nabijheid worden het best getoond door deze daden.
Kortstondige, vergankelijke liefde
Liefde die niet op de Qoer'aan gebaseerd is, zal onvermijdelijk van korte duur zijn. Het is bijvoorbeeld heel gewoon dat mensen een hekel krijgen aan anderen of zich aan hen ergeren wanneer zij beseffen dat zij van die persoon geen enkel voordeel kunnen halen. Evenzo worden mensen van wie sommigen eerder beweerden te houden, mensen die zij moeten verdragen wanneer zij een lichamelijk probleem hebben gekregen. Zo kunnen zij bijvoorbeeld niet langer van iemand houden als hij of zij op de een of andere manier door een ongeluk of een ziekte misvormd is geraakt. Het huwelijk van een "volmaakt" stel kan van de ene op de andere dag stuklopen wanneer een van de partners ongeneeslijk ziek wordt, een persoonlijke of zakelijke ramp meemaakt, of niet meer zo mooi of zo rijk is als vroeger. Soms gaat een stel, ondanks de uiterlijke schoonheid of rijkdom van de partner, scheiden omdat zij de ander niet langer "liefhebben" nadat zij tijdens de ziekte diens zwakte hebben gezien. Evenzo verliezen sommige mensen, hoewel zij in de tijd dat zij rijkdom en welvaart bezaten goed met elkaar leken op te schieten, onvermijdelijk de liefde en verbondenheid die zij vroeger voor elkaar voelden wanneer hun rijkdom en welvaart wegslinken.
In wezen zou ware liefde nooit mogen afnemen, maar met het verstrijken van de tijd alleen maar moeten toenemen. Een vrouw die een man waardeert om zijn morele waarden, merkt dat haar liefde voor hem groeit naarmate zijn goede eigenschappen steeds duidelijker worden. Zelfs als die man verlamd raakt, berooid wordt of er lichamelijk afstotelijk uit gaat zien, neemt haar liefde voor hem niet af. Deze ontberingen kunnen in feite iemands bescheidenheid en rijpheid vergroten en hem zo tot een beter en moreler mens maken. Daardoor wordt hun liefde voor elkaar alleen maar sterker.
Deze ontberingen hebben geen invloed op ware liefde, omdat ware liefde gebaseerd is op de moraal van de Qoer'aan en op het verlangen Allahs welgevallen te verwerven door de grenzen te eerbiedigen die Hij voor de mensheid heeft vastgesteld.
